Bir gölge oyunu perdesi aralansa… İçinden balıkçılar, simitçiler, yandan çarklı vapurlar, kocaman gözlü figürler çıkar… Hepsinin arkasında onun imzası vardır... 1926’da İstanbul’da doğdu. 1944’te Devlet Güzel Sanatlar Akademisi’nde Leopold Levy Atölyesi’ne girdi. Resmin disiplininden geçti, sonra Mimarlık Bölümü’ne yöneldi ve 1950’de mezun oldu. 1950’lerde bezemeye dayalı, fantastik bir gerçeküstü anlatım geliştirdi. Anadolu’nun efsanevi yaratıkları, masalsı mitleri tuvaline doluştu. 1961’de Ankara’ya yerleştiğinde yönünü daha bilinçli biçimde kültürel mirasa çevirdi. Selçuklu ve Osmanlı minyatürlerini, bezeme sanatını, Karagöz tasvirlerini inceledi. Perspektifi bilerek reddetti, iki boyutlu yüzeyi nakış gibi işledi. Figürler profilden, gözler olağandışı büyük, başlar bedenin yarısı kadar. Tıpkı Karagöz gibi eklemli, tıpkı bir gölge oyunu gibi yüzeye kurgulanmış. 1970’lere gelmeden önce mitolojik ve fantastik imgelerle ördüğü dünyasını, sonrasında toplumsal göndermelerle genişletti. “Karagöz’ün Gemisi”nde mizahı bir eleştiri aracına dönüştürdü. Yandan çarklı vapurlarda sazlı sözlü yolculuklar yaptı; meyhaneleri, çay bahçelerini, düğünleri, pazaryerlerini anlattı. Balıkçılar ağ attı, simitçiler seslendi. Hepsi bir yarımay formunun sınırladığı yapay bir sahnede, hayatın ironisini oynadı. Geçmişe özlemle bakan ama bugünü de ince ince eleştiren sıcak, sempatik ve mizahi bir dil kurdu. Yöreselden evrensele açılan bir köprü oldu. 2 Mart 2008'de, 82 yaşında aramızdan ayrıldı. Perde kapandı belki… Ama o gölge hâlâ renkli.
