Tadı yok sensiz geçen ne baharın ne yazın... 1904 yılında İstanbul’da doğdu. Daha çocuk yaşta duyduğu ezgilerin peşine düştü. Eyüp İlkokulu’ndan Kadıköy Lisesi’ne uzanan yıllarda müzik onun için bir heves değil, kader oldu. Kadıköy Şark Musiki Cemiyeti’nde aldığı ilk dersler, İstanbul Radyosu’na uzanan yolun kapısını araladı. 1931’de mikrofon başına geçtiğinde sesi yalnızca bir solistin sesi değildi, o, geleneği taşıyan bir anlatıcıydı. Leon Hancıyan’dan Mesut Cemil’e uzanan hocalar zinciri içinde makamı, üslubu ve musikî terbiyesini derinleştirdi. Tanbur çalmayı öğrendi ama asıl enstrümanı kalbiydi. 1938’de Ankara Radyosu’nun açılmasıyla başkentte yeni bir sayfa açtı. Ankara Devlet Konservatuvarı’nda Batı müziği eğitimi aldı, makam bilgisini nazariyatla yoğurdu. 1955’te Ankara Radyosu Türk Müziği Şefi, 1964’te TRT Türk Müziği Müdürü oldu. 1975’te yaş haddinden emekli olduğunda ardında sayısız talebe ve yüzlerce eser bıraktı. Besteciliğe 1929’da başlayan İlkar’ın eserleri, bir dönemin en çok çalınan plakları arasında yer aldı. “Şarkılar seni söyler, dillerde nağme adın…”, “Gönül penceresinden ansızın bakıp geçtin…”, “Tadı yok sensiz geçen ne baharın ne yazın…” Her biri, bir kalbin kırılışını, bir vedanın hüznünü, bir aşkın izini taşır. TRT kayıtlarına göre 100’e yakın, kaynaklara göre 200’e yaklaşan bestesiyle Türk musikisinin hafızasında silinmez bir yer edindi. 22 Şubat 1987’de, 83 yaşında hayata veda etti. Ama o nağmeler hâlâ kulaklarımızda, hâlâ dillerde…
