Operanın asaletini Yeşilçam’ın ve televizyonun samimiyetiyle birleştiren nadir isimlerden biriydi... Ferdi Atuner’in hikâyesi, 1944'te evde yankılanan ud tınılarıyla başladı. Babasının bir ud sanatçısı olması, onun çocukluğunu sıradan bir dönem olmaktan çıkarıp adeta bir kulis arkasına dönüştürdü. O yıllarda televizyonun olmadığı bir Türkiye’de, Ankara ve İstanbul radyolarından yükselen şarkılar evin içine dolaşırken, babasının uduyla yaptığı müzik küçük Ferdi’nin kulağını eğitti. Müziğe bu erken aşinalık, onun sanatla kurduğu bağı doğal ve kaçınılmaz bir yola soktu. Bu birikim onu İstanbul Devlet Opera ve Balesi’ne taşıdı. Konservatuvar eğitimini tamamladıktan sonra opera sanatçısı olarak sahneye adım attı. Ancak opera devam ederken, sahnenin büyüsü onu tiyatroya da çekti. Gülriz Sururi ve Engin Cezzar Tiyatrosu’nda, “Keşanlı Ali Destanı” ile oyunculuğa ilk ciddi adımını attı. Sonra televizyonla girdi hayatımıza… 1982’de "8. Sütuna Manşet" ile kamera karşısına geçti. Ama onu gerçekten hepimizin evine sokan şey "Olacak O Kadar" oldu. O skeçlerde bir yerlerde mutlaka vardı. Zaman ilerledikçe dizilerde de görmeye başladık onu. "Çocuklar Duymasın", "Ayrılsak da Beraberiz"… İsmi aklına gelmeyebilir belki ama yüzünü görünce “ya bu adam…” dersin. İşte o duygu, onun oyunculuğuydu. Sinemada da vardı. "Çarıklı Milyoner" setinde Kemal Sunal ile yan yana geldiğinde, doğaçlamanın keyfini ve gücünü daha da hissetti. Çünkü o, metni oynamaktan çok, anı yaşamayı seviyordu. Yıllar geçti… Ekranlar değişti, roller azaldı belki. Ama o, operayla bağını hiç koparmadı. Oyunculuğu hiçbir zaman sadece bir iş gibi görmedi. Onun için mesele, verilen rolü hakkıyla yapabilmekti. Cihangir’de mütevazı bir hayat sürdü. Büyük cümleler kurmadı. Büyük beklentiler de… Sağlıklı olmayı, sokakta yürüyebilmeyi, hâlâ “buradayım” diyebilmeyi yeterli gördü. 22 Nisan 2026’da, 82 yaşında aramızdan ayrıldı. Ardında, sahnelerin ışığı sönse bile hafızalarda parlayan yüzler bıraktı.
