Çocuklukta aynı sokakta top koşturan iki delikanlı… Aynı sıralarda ders dinleyen iki öğrenci… Manastır İdadisi’nde yan yana, Harbiye’de omuz omuza, Harp Akademisi’nde aynı hayallerin peşinde iki subay… Mustafa Kemal ve Nuri Conker... O öyle bir dosttu ki, Atatürk’e “Kemal” diye seslenebilen tek insandı. Sofra arkadaşlarının anlattığına göre, masada Nuri Conker yoksa Mustafa Kemal sofraya oturmaz, onu çağırttırırdı. “Kemal, iyice yapıştın koltuğa, biraz kalk da biz de oturalım” diyecek kadar samimi, ama asla saygının sınırını aşmayan bir dosttu. Conkbayırı’nda göğsünü siper eden, savaş meydanlarında defalarca yaralanan bir kahramandı. Atatürk, o kahramanlığa kendi elleriyle “Conker” soyadını verdi. Trablusgarp’ta, Bingazi’de, Çanakkale’de, Conkbayırı’nda savaş meydanlarında kahramanlık gösterdi. Yaralandı, iyileşti, geri döndü. 41. Tümen Komutanı oldu. Kurtuluş Savaşı’ndan sonra mebus sıralarında milletine hizmet etti, Kütahya’dan, Gaziantep’ten halkın temsilcisi oldu. Serbest Cumhuriyet Fırkası’nın Genel Sekreteri olduğunda dahi, dostluğunu, vefasını, samimiyetini asla kaybetmedi. 11 Ocak 1937’de kalbi durdu… Sofranın neşesi, odanın ışığı, bir ömürlük dostluğun adı sönmüştü. Atatürk’ün de kalbinde bir boşluk açıldı. Gözyaşı döktü. Arabasına binip saatlerce dolaştı. “Ah Nuri, bizi nasıl bırakıp gidersin” dedi. Nuri Conker, yalnızca bir asker ya da milletvekili değil… Atatürk’ün kader ortağı, kardeşten öte yol arkadaşıydı.
