1930’da Kuşadası’nda müziğin içine doğdu. Evlerinde piyano vardı, annesi alaturka söyler, ablası piyano, ağabeyi keman çalardı. Sanat Mektebi disiplinine sığamadı, özgür ruhu onu kahvelere, sokaklara götürdü. Kuşadası’nda bir kahvede kilitli dolaptaki bando enstrümanlarını keşfedişi hayatının dönüm noktası oldu. Önce trombon, sonra gizlice eline aldığı trompet… Deniz kıyısında kendi melodilerini üflerken “caz”ın adını bile bilmiyordu, ama içinden geliyordu. İzmir Şehir Bandosu’nda Fuat Türkoğlu’nun dikkatini çekti. Genç yaşta maaşlı orkestraya girdi. Ankara Konservatuvarı yıllarında disiplinle tanıştı ama asıl devrim bir gramofondan yükselen Charlie Parker ve Dizzy Gillespie kayıtlarıyla geldi. O an anladı: Hayatının yolu cazdı. 1956’da Ankara’ya gelen Dizzy Gillespie ile tanışması efsane oldu. Sahneye çağırdı, onurlandırdı, trompetini çaldırdı. Falay için Dizzy artık bir idol değil, bir pusulaydı. Askerlik sonrası Avrupa yolları açıldı. Almanya, Belçika derken Stockholm’e uzanan bir serüven… İsveç’te üç kulüpte birden çaldı, stüdyo kayıtlarına girdi, European Jazz Stars projelerinde yer aldı. Orada adı artık “Maffy Falay”dı. Don Cherry ile dostluk kurdu, ona Anadolu’nun 9/8’lik ritimlerini öğretti. Amerikan bebop’unu, Anadolu’nun aksak damarlarıyla buluşturdu. Okay Temiz ve Salih Baysal’la Türk müziği ile cazı harmanlama denemelerine girişti. Gösterişe değil derinliğe inanıyordu. Charlie Parker’ın çilesini, Bill Evans’ın inceliğini örnek alırdı. Cazı “dünyanın en yüksek müziği” sayar, bu müziğe adanmış bir hayat sürerdi. Servet biriktirmedi, kazandığını harcadı. Ama sağlığını trompetine borçlu olduğunu söylerdi: “Benim check-up’ım trompet.” 22 Şubat 2022’de, 92 yaşında aramızdan ayrıldı. Kuşadası’ndaki heykelinde, elinde trompetiyle denize karşı ebedi melodisini üflemeye devam ediyor... elinde trompetiyle denize karşı ebedi melodisini üflemeye devam ediyor...
