Kemalettin Tuğcu, Türk edebiyatının önemli isimlerinden biri olarak 27 Aralık 1902'de İstanbul'da doğdu. Engelli olmasına rağmen uzun süreli bir eğitim alamadı, ancak kendi gayretiyle kendini yetiştirdi. Şiir ve öykü yazmaya 13 yaşında başladı ve Türkçe üzerine 200'den fazla roman kaleme aldı. Tuğcu'nun edebi kariyeri, 1928'de Türkiye Yayınevi'nde çalışmaya başlamasıyla ivme kazandı. 1936'da yayımlanan ilk romanıyla tanınmaya başladı. Özellikle 1960'lı yıllarda, Türkiye'nin hızlı değişim sürecinde, kentlerin büyümesi ve köyden kente göç gibi temalara odaklanan kısa romanları geniş okur kitlesine ulaştı. Çocuklar ve gençlerden oluşan okurlarıyla özellikle etkileşimde bulunan Tuğcu'nun eserleri 300'ün üzerinde kitapla okuyucularla buluştu. Aynı zamanda Türk sinemasına da katkıları oldu; Ayşecik'in senaryosunu yazdı ve "Baba Evi" adlı romanı, televizyon dizisi olarak uyarlandı. 1990'lı yılların sonlarına doğru çeşitli eserlerinin film ve dizi uyarlamaları, büyük başarı elde etti. Tuğcu, 18 Ekim 1996'da vefat etti ve Çengelköy Mezarlığı'nda toprağa verildi. Kemalettin Tuğcu'nun eserleri, geniş bir yelpazede çeşitlilik gösteriyor. "Ben ve Arkadaşlarım", "Ayşecik", "Üvey Baba", "Altının Rüyası", "Çocuk Hırsızları", "Küçük Besleme" gibi romanlarının yanı sıra, çocukların ve gençlerin hayatına dokunan konuları işlediği sayısız esere imza attı. Tuğcu'nun kitapları genellikle toplumun farklı kesimlerindeki insanların yaşamlarına odaklanırken, duygusal ve dramatik öğelerle zenginleştirilmiş anlatımlarıyla dikkat çeker. Bu zengin eserler, Türk edebiyatının sevilen ve geniş bir okur kitlesine hitap eden yapıtları arasında yer alır.
