Kazım Karabekir, 23 Temmuz 1882'de İstanbul'da Jandarma Alaybeyi Mehmet Paşa'nın oğlu olarak dünyaya geldi. İlk eğitimine İstanbul Zeyrek'te başlayan Karabekir, babasının Mekke'ye tayin olmasıyla eğitimine burada devam etti. Ardından ailesiyle İstanbul'a dönüp 1894'te Fatih Askeri Rüştiyesi'ne geçti ve 1899'da Kuleli Askeri İdadisi'ni bitirdi. Harbiye Mektebi'nden mezun olduktan sonra askeri kariyerine adım attı. 1907'de Enver Paşa ile İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin Manastır şubesini kurarak siyasi arenada yer aldı. 31 Mart Olayı'nı bastırmak için oluşturulan Hareket Ordusu'na katıldı ve I. Balkan Savaşı'nda görev aldı. Avrupa'nın genel savaşa sürüklendiği dönemde Paris'te bulundu, ancak savaşın başlaması üzerine İstanbul'a döndü. I. Dünya Savaşı sırasında Genelkurmay'da görev yaptı, kritik bir süreçte Irak Havalisi Kuvvetleri Komutanlığı'na atandı. Çanakkale Cephesi'nde önemli rol oynadı, Alçıtepe'deki muharebelerde gösterdiği başarılarla takdir topladı. Bu savaşlarda gösterdiği üstün performansıyla çeşitli madalyalar aldı ve rütbesi yükseldi. Çanakkale sonrası İstanbul'a dönerek farklı görevler üstlendi, ardından Doğu Cephesi'nde Mustafa Kemal Paşa'nın emriyle Türk Kurtuluş Savaşı'nı başlattı. Misak-ı Milli sınırlarını koruyarak pek çok önemli bölgeyi kurtardı ve savaşın galibiyetinde önemli bir role sahip oldu. Savaş sonrası siyasi alanda aktif oldu, Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası'nın kurucuları arasında yer aldı ve genel başkanlık yaptı. Ancak siyasi çekişmeler ve olaylar nedeniyle kapatılan partisiyle birlikte tutuklandı, mahkemeden beraat etti. Siyasi kariyeri boyunca milletvekilliği ve TBMM başkanlığı gibi önemli görevlerde bulundu, fakat zaman zaman siyasetten uzaklaştırıldı ve zorlu süreçler yaşadı. 26 Ocak 1948'de Ankara'da geçirdiği bir kalp krizi sonucunda hayatını kaybetti.
