Öyle bir ses ki, daha ilk notasını duyduğunuzda içinize memleket kokusu doluyor... Bir türkü başlıyor ve sanki sadece kulağınıza değil, kalbinize de söyleniyor... 1950'de Gaziantep’te, yoksulluğun içine doğdu. Dokuz aylık bir bebekken, hayat onun kapısını sert çaldı. Çocuk felci… Sağ bacağında kalıcı bir iz bıraktı. İnsan böyle bir durumda ya içine kapanır ya da başka bir yerinden büyür. O, sesiyle büyüdü. Çocukluğunda bedenini sınırlayan şeyler, sesini özgürleştirdi. Belki de bu yüzden, o ses hep biraz yanık, hep biraz haklıydı. Lisede gitarla tanıştı. Siyah Örümcekler’le sahneye çıktığında, kimse bunun bir “kariyer” başlangıcı olduğunu sanmıyordu. Oysa o, çoktan yolunu seçmişti. Siyah Örümcekler’le halk ozanlarının sözlerini rock’la buluşturdu. Pir Sultan’ı, Karacaoğlan’ı, Âşık Veysel’i başka bir derinlikten söyledi. 1972’de “Kükredi Çimenler” kükrediğinde, artık geri dönüş yoktu. Üniversiteyi bıraktı, müziği seçti. 1973’te "Dostlar" kuruldu. Adı gibi… halkın dostu bir müzik çıktı ortaya. “Aldırma Gönül Aldırma” dediğinde, bir hücrenin duvarları çatladı. “Garip” dediğinde, yoksulluğu romantize etmedi, onunla konuştu. “Deniz Üstü Köpürür” dediğinde, memleket dalgalandı. Ama bedeli ağır oldu. Sahnesi sabote edildi, sesi yasaklandı, kapılar yüzüne kapandı. 12 Eylül’den sonra TRT’de adı anılmadı, şarkıları susturulmak istendi. Cezaevi’nden geçti. Arabesk yap dediler, popüler ol dediler, yumuşa dediler. O, hayır dedi. Çünkü eğilirse, sesinin anlamı kalmazdı. Yıllar geçti... 1990’larda yeniden çıktı karşımıza. “Türküler Yanmaz” dedi. Sivas’ta yakılmak istenenlere inat, türkülerin yanmayacağını hatırlattı. Nazım’ı, Ahmed Arif’i, Can Yücel’i besteledi. Şiiri müziğe değil, insana yaklaştırdı. 250’den fazla ödül aldı ama asıl ödülü, pazar sabahları kasetçalardan yükselen sesiyle bir evin içine o sevgiyi bırakabilmesiydi. 2 Mart 2025’te sustu denilen o ses, aslında susmadı. Sadece kalabalıktan çekildi… Ve bazı insanlar bu dünyadan göçse de, sesleri hâlâ omuzumuza elini koyar gibi konuşur bizimle...
