1925 yılının çiçekli bir Mayıs gününde, İstanbul’da dünyaya gözlerini açtı Celal. Kabataş Lisesi’nin sıralarında daha gencecik bir delikanlıyken, içindeki o durdurulamaz mizah ve müzik tutkusu filizlenmeye başlamıştı. İstanbul Üniversitesi’nde Arkeoloji eğitimi alsa da onun kazısı toprak altında değil, insanların yüzündeki tebessümde saklıydı. Mezuniyet diplomasını cebine koydu ama elinden akordeonunu hiç bırakmadı. Sahneler henüz çok gençken o; taklitleri, parodileri ve akordeonu eşliğinde söylediği hiciv dolu şarkılarıyla "Sesle Çizgiler" akımını başlattı. Sadece bir müzisyen değildi; piyano, mızıka, kaval ve bağlamayı aynı ustalıkla konuşturan bir virtüözdü. Radyo günleri başladığında, sesi her eve giren bir dost oldu. Fahrettin Aslan’ın gazinolarında henüz kimsenin tanımadığı nice ismi keşfedip sahneye kazandıran o keskin göz, aslında Türkiye eğlence tarihinin de gizli mimarıydı. Orhan Boran ve Erkan Yolaç ile omuz omuza, Türk insanına "medeni bir kahkaha" atmanın zarafetini öğretti. O, sahnelerin hem beyefendisi hem de en muzip çocuğuydu. Akordeonunun her açılıp kapanışında, bir dönemin neşesini, sitemini ve umudunu körükledi. Bir ömür boyu sürdürdüğü bu zarif oyun, nihayet yorulup dinlenmeye karar verdiğinde takvimler hüzünlü bir Şubat gününü gösteriyordu. Cumhuriyet’in ilk ve en renkli şovmeni Celal Şahin, 23 Şubat 2018 tarihinde sessizce aramızdan ayrıldı. Ardında, akordeon sesine karışmış binlerce kahkaha ve beyefendiliğin o eşsiz mirasını bırakarak... İyi ki geçtin bu dünyadan, iyi ki bizi güldürdün usta!
